Emil Dyurkgeym “O‘z joniga qasd qilish” kitobida faylasuflar va psixologlar singari o‘z joniga qasd qilishni individual darajada o‘rganishdan voz kechib, u o‘z joniga qasd qilishning ijtimoiy determinantlariga, ya’ni o‘z joniga qasd qilishga ijtimoiy hodisa sifatida qaragan.
Psixologik nuqsoni bo‘lgan odamlarning o‘z joniga qasd qilish ehtimoli ko‘proq degan qarashni umuman rad etmasdan, u ko‘rib chiqilayotgan hodisaning mohiyatidan kelib chiqib, tushunish uchun bu haqiqat emasligini ta’kidlaydi.
Olim o‘z joniga qasd qilishga, bir tomondan, ruhiy anomaliyalar (ham irsiy, ham orttirilgan) va odamlarning taqlid qilishga moyilligi o‘rtasidagi bog‘liqlik sifatida qaraydi, boshqa tomondan esa, ularni muhim deb hisoblamaydi. Uning fikriga ko‘ra, jamiyatning ta’siri ancha muhimdir.
Deviant xatti-harakatlarning boshqa turlari singari, o‘z joniga qasd qilish ham shaxs va jamiyat o‘rtasida bo‘ladigan munosabatlardagi chuqur qarama-qarshiliklardan kelib chiqadi.
Foydalanilgan manbalar
- Дюркгейм Э. Норма и патология // Социология преступности. – М., 1996.
- Дюркгейм Э. Метод социологии. – Киев; Харьков, 1899.
- Дюркгейм Э. Самоубийство: Социологический этюд. – СПб., 1912.
- Дюркгейм Э. О разделении общественного труда. – Одесса, 1900.
- Фрейд З. Я и Оно. – Тбилиси, 1991.
- Моховиков А.Н. Суицидология: Прошлое и настоящее: Проблема с самоубийства в трудах философов, социологов, психотерапевтов и в художественных текстах. – М.: Когнито-Центр, 2001.
- Фромм Э. Анатомия человеческой деструктивности. – М.: Республика, 1994.
- Хорни К. Наши внутренние конфликты // Психоанализ и культура. – М.: Юрист, 1995.
- Смелзер Н. Социология. – М., 1994.
- Бэрон Р., Ричардсон Д. Агрессия. – СПб., 1997.